نوع سند: مقاله اصلی
نویسنده: احمدرضا سهامی دهاقانی
دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده
بافتهای تاریخی نقطه کانونی شهرها هستند. وجود این بافتها در طول قرنهای گذشته، پایه بسیاری از آداب و رسوم و حتی فرهنگ موجود، همچنین شکوفایی اقتصادی شهر و منطقه بوده است. این آثار تاریخی، چه در سبک ساخت و الگوهای ساختمانی و چه در ایدهها و مفاهیمی که بر آنها حاکم است، به همراه روابط اجتماعی گذشته و شناخت آنها از میراث فرهنگی گذشته، میتواند بار معنوی عظیمی برای آینده باشد. بافتهای تاریخی همچنین به عنوان یکی از مهمترین منابع گردشگری و محور فعالیتهای گردشگری شناخته میشوند.
منطقه مطالعه شده، بخش تاریخی اصفهان است که دارای آثار تاریخی متعدد در دورههای مختلف بوده و شکوه و عظمت خاص خود را دارد. این عظمت به تدریج و با ظهور نیازهای جدید و عدم تطابق بافت قدیمی در پاسخ به این نیازها، به همراه کماطلاعی تصمیمگیرندگان، منجر به تخریب و گاه نابودی این بافت شده است، در حالی که ارزشها و پتانسیلهای نامرئی بافت تاریخی نادیده گرفته شدهاند.
بافت تاریخی این شهر بهویژه به خاطر عناصر معماری ارزشمند و فضاهای شهری گذشتهاش، برای گردشگران جذاب است. با توجه به سابقه تاریخی ۷۰۰۰ ساله شهر و وجود آثار متعدد، تلاش برای بازسازی، حفظ و نگهداری این آثار ضروری به نظر میرسد. با احیا و زنده کردن این فضاها از راههای مختلف، از جمله ایجاد کاربریهای فرهنگی، اجتماعی، گردشگری و غیره، علاوه بر معرفی و حفظ آیینها و هویتهای تاریخی آنها، گردشگران داخلی و خارجی را نیز جذب میکند.
با توجه به این که گردشگری منبع درآمد است، میتوان علاوه بر بازسازی و تحول بافتهای فرسوده تاریخی، به اهداف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سایر اهداف نیز دست یافت.