نویسنده
دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده
بیتوجهی به عوامل محیطی و استفاده نکردن از ابزارهای طبیعی باعث ایجاد ناهماهنگی در توسعه شهرها شده و بهویژه برای نسلهای آینده پیامدهای جدی دارد. توسعه پایدار شهری در واقع راهحلی برای حفظ تعادل اکولوژیکی همراه با رسیدن به رشد اقتصادی و اجتماعی است. در این راستا، توسعه اکوسیستمها به عنوان الگویی برای شهرهای آینده در نظر گرفته میشود که منجر به همافزاییهای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی خواهد شد.
اکوشهر به عنوان یک مفهوم نوظهور که طی دهههای اخیر توجه زیادی در جوامع بینالمللی به خود جلب کرده، نشان میدهد چگونه یک شهر پایدار میتواند از نظریه به عمل تبدیل شود. اما یکی از مشکلات اولیه در ساختن اکوسیستم، پیچیدگی شاخصهای توسعه اکوسیستم است، بهویژه در کشورهای در حال توسعه که در برخی موارد اصلاً اجرایی نمیشوند.
از سوی دیگر، نکات عملی وجود دارد؛ بهویژه در حوزه پایداری در معماری و شهرسازی گذشته ایران که نه تنها در جهان ناشناخته بوده بلکه به دلیل ترویج سبکهای معماری و شهرسازی غربی، به مرور زمان نادیده گرفته شده است. امروزه حتی معماری و شهرسازی مدرن از سرمایههای تاریخی الهام گرفته و با تغییرات اندک آنها را بازتولید میکند، در حالی که احیای این اصول در ایران هنوز در حد شعار باقی مانده است.
معماری هنری است که همواره با تجربههای مردمان در دورههای مختلف تاریخی غنی شده و بسترهای تاریخی و سنتی دارای نوعی تیپولوژی معماری هستند که به خوبی به مسائل اقلیمی و فرهنگی پاسخ دادهاند. نتیجه آگاهی انسان نسبت به مسائل و مشکلات اجتماعی-اقتصادی، زیستمحیطی و فرهنگی، ظهور مفهوم پایداری در دهه ۱۹۷۰ بوده است. یکی از مهمترین اهداف ظهور توسعه پایدار در محیط ساختهشده، معماری پایدار است.