این مطالعه نقش ارتباطات فضایی در محیطهای یادگیری و تأثیر آن بر تعاملات اجتماعی را بررسی میکند، با تمرکز بر برداشتهای معلمان، دانشآموزان و معماران درباره مدل طراحی مشارکتی. با بهکارگیری رویکرد چندروشی که شامل تحلیل مطالعه موردی و روششناسی تحلیل فضای فضایی (Space Syntax) است، پژوهش چگونگی تأثیر آرایشهای فضایی بر تعاملات و مشارکت اجتماعی را کاوش میکند.
ده گروه کانونی متشکل از معلمان، دانشآموزان و معماران فضاهای کلیدی را که ارتباطات اجتماعی و همکاری را تقویت میکنند، شناسایی کردند. بازطراحی پیشنهادی از ساختار سلسلهمراتبی سنتی به طرحی انعطافپذیرتر تغییر میکند، بهطوری که کلاسها در اطراف یک فضای مرکزی مشترک چیده شدهاند تا تعامل اجتماعی را تشویق کنند.
تحلیل دادهها با استفاده از کدگذاری ساختاریافته توسط نرمافزار Atlas-ti و ابزارهای تحلیل فضای فضایی مانند نقشه محدب و تحلیل خطوط محوری انجام شد که موضوعاتی مرتبط با تنوع فضایی، قابلیت تطبیق، شفافیت و تعادل بین فضاهای باز و متمرکز را شناسایی کرد. یافتهها اهمیت فضاهای چندکاربردی و قابل تطبیق و نیز نیاز به فضاهایی که تعامل اجتماعی و حفظ حریم خصوصی را ارتقا میدهند، برجسته میکنند. این مطالعه بینشهای ارزشمندی درباره چگونگی آرایش فضایی برای تقویت همکاری و مشارکت در محیطهای آموزشی ارائه میدهد.